وقتی دلم می گیرد,چشمهایم را می بندم

               
              وگذر زمان را به خیال می سپارم آنجا که

             نسیم صبح و طلوع خورشید از آن سوی اقلیم

             پرنده های عاشق می رسند.چه فرقی می کند؟

           مهم احساسی است که انتظار را در قلبم تراعی می کند,

          حالا دیگر پروانه های لای دفترچه زمزمه دلتنگی هایم

          هم شاعر شده اند و می گویند:تو از قبیله گلهای مریمی.....از تبار

          عاطفه,پس تنهایم مگذار
                                           هميشه منتظرم
        منتظر ساعت عبور تو
                                   از كوچه هاي خاطراتمان
        چشمها را مي بندم
                             و گوشها را تيز
                                            منتظر بوي تن بارانيت مي شوم
                                                                                                  وقت �