کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد چشم عشاق بنازم که دو زمزم دارد هر کجا ملک خدا هست حسینیه توست هر که را می نگرم شور محرم دارد نه محرم نه صفر بلکه همه دوره سال کعبه با یاد غمت جامه ماتم دارد روضه خوان تو خدا گریه کن تو آدم اشک ارثی است که ذریه آدم دارد
به عشق کربلایت دلم می گیره بونه تا اسمتو می خونم می شم مست ودیوونه
همه عالم می دونن تو خداوند عشقی دلداده حسینی غریبه ی دمشقی
دلم می گه یه روزی حاجتمو می گیرم می آم کنار خاکت جون می دم ومیمیرم
اگه منو نخواهی این دیوونه میمیره تا اسمتو می آرم دلم شفا می گیره
تاکه قلاده رو بر گردن من توبستی دیگه غمی ندارم که حامی تو هستی
حسینی باشین و پیروز
+نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم دی 1386ساعت12:15 بعد از ظهرتوسط سارا و سحر |
|