ای کاش می توانستم به تو بگویم که من نسیم پیچیده در شاخسار ارزوی توام.

     همان نسیمی که دست نوازش به گونه هایت می کشد تا زمینه لبخندت مهیا شود.

     کاش باور کنی که من تمام ثانیه ها را به انتظار باز شدن این پنجره می گذرانم

     و همین روزنه کوچک اما رو به مهر تو دلباز وعده گاه من است تا کنار تنهایی تو بنشینم

     دست بگشایم و بگویم...

    پروردگارا به من بیاموز که چون تو به دلها راه داشته باشم

    به من بیاموز که چون تو ببخشم و خرسند باشم و

    بیاموز که به داشته هایم غره نگردد

    و به نداشته هایم دلتنگ!

   خدایا! به من توانی ده که با تو بگشایم این طلسم جانسوز تنهایی را که تو زیبا ترین و با صفا ترین 

                                            پناهگاه منی...