برايت شعری آورده ام. تو می گويي.

و دست در جيب مهی ات می کنی  و چيزی را در می آوری و به سوی من می گيری. در دست مهی ات يک گوش ماهی از جنس سنگ است که در فرورفتگی اش مرواريد زردی برق می زند.

ـ بگيريد و به آن گوش دهيد.

آن را از ميان مه دست هايت برمی دارم و  به گوشم می چسبانم و بر ماسه ها می دوم. ماسه های ريز، گرم و مرطوب، زير پايم می لغزند و مرا به سوی دريا می کشند. دريا... زيباترين دريای دنيا... دريای من؛ دريای سرزمين من؛ دريای هميشه طوفانی ـ با موج ها که هميشه ديوارهاي بلورند. می گويم:

ـ نمی دانم اجدادم چه وقت شنيدند ماری می خواهد مرا بزند که ديوارها را ساختند.

ـ آنها نگذاشتند که تو بدانی پشت ديوارهای بلور آنقدر زيبايي هست که مارها به سراغت نيايند و آنقدر پادزهر هست که اگر هم بيايند نيششان کاری نباشد.

ـ من اگر می دانستم همه ی اين همه قرن، در پشت ديوارهای بلور، با لباس مخمل گلی رنگ، روی رختخواب مخمل آبی، خواب مارها را نمی ديدم. آن همه از عشق نمی ترسيدم.

ـ هنوز هم که از عشق می ترسی.

می گويم:

ـ برای اين که نترسم هميشه بر بستری خوابيده ام که به رنگ آفتاب است.

ـ هنوز از عشق می ترسی. حرفت را تکرار می کنی.

ـ باز هم که فکر های مرا خواندی. می گويم.

ـ دست خودم نيست. راستی می دانی سرزمين من خيلی سرد است اما وقتی تو از اين جا برايم بوسه می فرستادی من گرم می شدم؟ هر شب ساعت ها می نشستم و از آن دور به تو نگاه می کردم تا برايم بوسه بفرستی.

ـ سال هاست که اين کار را می کنم. عادتی است که از بچگی برايم مانده. بچه که بودم همه می گفتند خدا آن بالاست. خداي کودکی های من اما تنها بود. تنهای تنها. و من دلم برای تنهايي اش می سوخت و برای همين هر شب قبل از خواب برايش بوسه ای می فرستادم. و حالا هم که سال هاست او را گم کرده ام  به ياد کودکی ام هر شب بوسه ای به سوی آسمان می فرستم.

ـ و من هميشه بوسه هايت را گرفته ام.

ـ مثل خدا؟

ـ نه. خوشبختانه من خدا نيستم. من عاشقم. خدا بلد نيست عاشق باشد اما من عاشقم.

ـ چه خوب.

به راحتی می گويي:

ـ آره خيلی خوب است.

* * *

ـ آن که فقط شعر می گويد قلبش دايم می کوبد؛ اما آن که عاشق است قلبش آرام می گيرد.

ـ آره می دانم.

نگاهش را به سويم بر می گرداند. حيرت در آن موج می زند.

ـ می دانيد؟!

* * *

همچنان که نگاهت می کنم به ناگهان خنده ات گم می شود و بهار فرو می ريزد. برف شال گردن زردم را سفيد می کند و دلم يخ می بندد. می خواهم به خانه بگريزم. اما مقابلم می آيي. دستت را به سوی من می گيری. از ميان انگشتان مهی ات رنگين کمانی بيرون می زند و نيمه شب سفيد شده ی سرد را رنگارنگ و گرم می کند. می گويي:

ـ بگير، مال تو!

ـ اين هم شعر است؟

به آرامی دست مهی ات را باز می کنی و می گويي:

ـ نه، اين عشق است. بگير!

به گوی رنگين کمانی که، مثل پر، نرم و سبک روی دست مهی ات نشسته نگاه می کنم. تلالو آن، چهره ی مهی ات را به رنگ سبز کرده است. می گويم:

ـ در زمستان هم شما زيبا هستيد.

می گويي:

ـ بگير! مال تو. اگر آن را لمس کنی عاشق می شوی و اگر عاشق شوی به سبکی و روشنی و زيبايي اين گوی خواهی شد.

* * *

ـ به نظر می آيد تب تان پايين آمده. حالا من می توانم بروم.

ـ هنوز برف می بارد؟

ـ گفتم که قرار است تا صبح برف ببارد.