چهارشنبه سوري
يکی از آئينهای سالانه ايرانيان چهارشنبه سوری يا به    عبارتی ديگر چارشنبه سوری است. ايرانيان آخرين سه   شنبه سال خورشيدی را با بر افروختن آتش و پريدن از   روی آن به استقبال نوروز می روند.     چهارشنبه سوري، يک جشن بهاري است که پيش از   رسيدن نوروز برگزار مي شود.   مردم در اين روز برای دفع شر و بلا و برآورده شدن   آرزوهايشان مراسمی را برگزار می کنند که ريشه اش   به قرن ها پيش باز می گردد.     مراسم ويژه آن در شب چهارشنبه صورت می گيرد برای   مراسم در گوشه و کنار کوی و برزن نيز بچه ها آتش   های بزرگ می افروزند و از روی آن می پرند و ترانه   (سرخی تو از من ، زردي من از تو ) می خوانند.       ظاهرا مراسم چهارشنبه سوری برگرفته از آئينهای کهن   ايرانيان است که همچنان در ميان آنها و با اشکال ديگر   در ميان باقی بازماندگان اقوام آريائی رواج دارد.   اما دکتر کورش نيکنام موبد زرتشتی و پژوهشگر در آداب   و سنن ايران باستان، عقيده دارد که چهارشنبه سوری   هيچ ارتباطی با ايران باستان و زرتشتيان ندارد و شکل   گيری اين مراسم را پس از حمله اعراب به ايران می   داند.     در ايران باستان هفت روز هفته نداشتيم.در ايران كهن      هر يك از سي روز ماه، نامي ويژه دارد، كه نام فرشتگان   است. شنبه و يکشنبه و... بعد از تسلط اعراب به   فرهنگ ايران وارد شد. بنابراين اينکه ما شب چهارشنبه   ای را جشن بگيريم( چون چهارشنبه در فرهنگ عرب روز   نحس هفته بوده ) خودش گويای اين هست که   چهارشنبه سوری بعد از اسلام در ايران مرسوم شد."     "برای ما سال ۳۶۰ روز بوده با ۵ روز اضافه ( يا هر چهار   سال ۶ روز اضافه ). ما در اين پنج روز آتش روشن می   کرديم تا روح نياکانمان را به خانه هايمان دعوت کنيم."   " بنابراين، اين آتش چهارشنبه سوری بازمانده آن آتش   افروزی ۵ روز آخر سال در ايران باستان است و   زرتشتيان به احتمال زياد برای اينکه اين سنت از بين   نرود، نحسی چهارشنبه را بهانه کردند و اين جشن را با   اعتقاد اعراب منطبق کردند و شد چهارشنبه سوری.   " بخش كردن ماه به چهار هفته در ايران ،پس از ظهور اسلام است و شنبه و يك شنبه و دوشنبه و ........ناميدن روز هاي هفته از زمان رواج آن .شنبه واژه اي سامي و درآمده به زبان فارسي و در اصل "شنبد" بوده است.   "سور "در زبان و ادبيات فارسي و برخي گويش هاي ايراني به معناي "جشن"،"مهماني"و "سرخ" آمده است
	مراسم چهارشنبه سوري
بوته افروزي      در ايران رسم است كه پيش از پريدن  آفتاب، هر خانواده بوته هاي خار و گزني را كه از پيش فراهم كرده اند روي بام يا زمين حياط خانه و يا در گذرگاه در سه يا پنج يا هفت «گله» كپه مي كنند. با غروب  آفتاب و نيم تاريك شدن آسمان، زن و مرد و پير و جوان گرد هم جمع مي شوند و بوته ها  را آتش مي زنند. در اين هنگام از بزرگ تا كوچك هر كدام سه بار از روي بوته هاي  افروخته مي پرند، تا مگر ضعف و زردي ناشي از بيماري و غم و محنت را از خود بزدايند  و سلامت و سرخي و شادي به هستي خود بخشند. مردم در حال پريدن از روي آتش ترانه هايي  مي خوانند. زردي من از تو ، سرخي تو از من  غم برو شادي بيا ، محنت برو روزي بيا  اي شب چهارشنبه ، اي كليه جاردنده ، بده مراد بنده    خاکستر چهارشنبه سوري، نحس است، زيرا مردم    هنگام پريدن از روي آن، زردي و یيماري خود را، از راه   جادوي سرايتي، به آتش مي دهند و در عوض سرخي و   شادابي آتش را به خود منتقل مي کنند. سرود "زردي   من از تو / سرخي تو از من"       هر خانه زني خاكستر را در خاك انداز جمع مي كند، و آن را از خانه بيرون مي برد و در سر چهار راه، يا در آب روان مي ريزد. در بازگشت به خانه، در خانه را مي كوبد و به  ساكنان خانه مي گويد كه از عروسي مي آيد و تندرستي و شادي براي خانواده آورده است. در اين هنگام اهالي خانه در را به رويش مي گشايند. او بدين گونه همراه خود  تندرستي و شادي را براي يك سال به درون خانه خود مي برد. ايرانيان عقيده دارند كه با افروختن آتش و سوزاندن بوته و خار فضاي خانه را از موجودات زيانكار مي پالايند و ديو پليدي و ناپاكي را از محيط زيست دور و پاك مي سازند. براي اين كه آتش آلوده   نشود خاكستر آن را در سر چهارراه يا در آب روان مي ريزند تا باد يا آب آن را با خود  ببرد.