تبليغاتX
غربت من

غربت من

تنهایی

 

همسفر سايه خويش مي روم

 

مرا در فراسوي سويهاي بي نشان همراه باش

 

خورشيد در مدار خويش جاودانه مي درخشد و مي رقصد

 

 آه !اين مائيم كه هر زمان جاي در پاي خود مي نهيم و غروب مي كنيم

 

 نيست ابري كه بروبد اين چهره شب

 

                     اي خدايم چه شد آن پرتويي از زهره شب

 

اي معلوم دل و مجهول چشم !

 

من رنگ وجودم را به گلهاي ياد تو آذين بسته ام

 

چيست كه همره اين دل آذين بسته مرا به طلوعي دوباره مي كشاند؟

 

 نمي دانم ...

 

 شايد بتوان از بلنداي تصور به افقهاي دگر خيره شوم

 

 و من گمشده را تا به يقين كوچ دهم .

 

 خداي دل !

 

 اي همه وجود را مهرآذين

 

 در گرما گرم بارش دل قطره مي شوم

 

                                              مي لغزم

                                                    مي بارم ...

                                                            مي بارم ...

مرا در فراسوي

                 سويهاي بي نشان


                                  همراه باش


                                        همراه باش ...

+نوشته شده در جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت11:10 بعد از ظهرتوسط سارا و سحر | |