ترد تندبادی برخواست، تکیه گاهم افتاد برگهایم پژمرد

چشمهایم نشد از گریه سبک بار هنوز تو گذشتی

 و شب و روز گذشت این زمان ها به امیدی که

تو برخواهی گشت پای هر پنجره،

 مات می نشینم به تماشا تنها چشم ها دوخته ام

بر در و دیوار هنوز به نشیب آمدم اینک زفراز

  به تو نزدیکترم، می دانم یک ، دوروزی دیگر،

از همین شاخه لرزان حیات پرکشم سوی تو می آیم باز

دوستت دارم بسیار هنوز . . . دوستت دارم بسیار هنوز . . .

تقدیم به مادر عزیزم

چشم هایت شعری ناسروده بود

شنیدم و از بر کردم.

دست هایت قصه ای نانوشته بود

خواندم و باور کردم.

قلبت آوازی نخوانده بود

نشستم و ترانه سر کردم

ای مادر ..................